ولادت حضرت علی اکبر(ع) – حسن لطفی

 

باید شنید از دو لبت یا حسین را

باید که دید رویِ تو را با حسین را

 

از آن شبی که خنده زدی در میانِ مَهد

هرشب علی علی شده لالا ، حسین را

 

با هیچ چیزِ عالم عوض ، نه نمیکند

اربابِ ما شنیدنِ بابا حسین را

 

هر پنج وعده تا که اذانِ تو میرسد

مبهوت میکند همه حتیٰ حسین را

 

اینسان که خیره خیره تو را میکند نگاه

باید که دید وقتِ تماشا حسین را

 

طوری به رویِ دامن زینب نشسته‌ای

گویا گرفته حضرت زهرا حسین را

باغِ بهشت را گِروِ باده داده‌ایم

دیوانگانِ حضرتِ ارباب زاده‌ایم

 

روزی که بال میزدم اما پری نبود

روزی که حلقه میزدم اما دری نبود

 

روزی که باده عربده میزد حریف کو؟

حل میشدم درونِ مِی و ساغری نبود

 

روزی که در میانِ تمامیِ عقل‌ها

مستانه نعره میزدم و حنجری نبود

 

روزی که عشق بود و خداوندِ عشق را

غیر از حسین آینه‌ی دیگری نبود

 

دیدم حسین بود و حسین و حسین هم

وقتی که بود جلوه‌ی بالاتری نبود

 

میخواستم که دل بسپارم نیافتم

میخواستم که سر بدوانم سری نبود

آنروز لطفِ حضرتِ حق حیدری شدیم

ما را صدا زدند و علی اکبری شدیم

 

وقتی که باز میکنی از رُخ نقاب را

بیچاره میکنی زِ پِی ات آفتاب را

 

انگشت بر لب اند تمامیِ قاب‌ها

داری زِ بس که چهره‌ی ختمی مآب را

 

جبریل هم گمان کنم اینجا مُردَد است

آورده در حضورِ تو اُمُّ الکتاب را

 

شُکرِ خدا برای گره‌های کورِ ما

آورده‌ای هزار دَمِ مستجاب را

 

چشم پدر زِ شوق و شعف برق میزند

وقتی سلام میکنی عالیجناب را

 

میدان برایِ عرضِ ادب سجده میکند

تا دست میکشی سر و یالِ عقاب را

تو حیدری که آمده تکرار میشوی

وقت نبرد تیغ علمدار میشوی

 

در خاک میروند تمامِ سوارها

با دیدنِ تو ای نفسِ ذوالفقارها

 

حتیٰ هنوز بین دلیران زبانزد است

یک صحنه از حضور تو در تار و مارها

 

تو میزدی به سینه‌ی لشکر ولی چه سود

یک تن نبود دور و بَرَت از فرارها

 

تیغِ تو چرخ میزند و چرخ میزند

صدها هزار دست و سرِ نابکارها

 

از نازِ ضربِ شصتِ تو بد مست میشود

شمشیر تو که زَهره دَرَد از شکارها

 

از نازِ ضربِ شصتِ تو تکبیر میکشد

عباس ، وقتِ دیدنِ این کار زارها

نامت حماسه‌ای ست که پیدا نمیشود

هر یوسفی که یوسفِ لیلا نمیشود

 

در حال حاضر نظرات بسته است.