جلسه هفتگی ۱۲ دیماه ۱۳۹۶ از ساعت ۲۱

سخنران : استاد حاج مهدی توکلی

ذکر مصیبت : برادر حسین پویانفر

فرمانیه-نرسیده به کوه نور-خیابان شهیدفربین-خیابان شهیدحاتم خانی-زینبیه شهدای گمنام

شب پنجم محرم – حسن لطفی

عمه محکم گرفته دستش را

 

داشت اما یتیم تر می شد

 

لحظه لحظه عمو در آن گودال

 

حال و روزش وخیم تر می شد

 

باورش هم نمی شد او باید

 

بنشیند فقط نگاه کند

 

بزند داد و بعد هر تیری

 

ای خدا کاش اشتباه کند

 

این هم از عشیره می باشد

 

مرگ بازیچه ایست در دستش

 

مرگ را می زند صدا اما

 

حیف افتاده بند بر دستش

 

یادش افتاد روضه هایی را

 

که عمویش کنار او می خواند

 

حرف مادر بزرگ را می زد

 

روضۀ شعله را عمو می خواند

 

مادرش پشتِ در که در افتاد

 

نفسی مادرانه بند آمد

 

شیشه ای خورد شد به روی زمین

 

راه کوچه به خانه بند آمد

 

دستهای پدر بزرگش را

 

بسته و می کشند اما نه

 

دست مادر به دامنش افتاد

 

گفت تا زنده است زهرا نه

 

چل نفر می کشند از یک سو

 

دست یک بار دار سَد می شد

 

بین کوچه علی اگر می ماند

 

که برای مغیره بد می شد

 

کار قنفذ شروع شده اما

 

دخترش برد عمع آنجا بود

 

خواست تا سمت مادرش بدود

 

آنکه دستش گرفت بابا بود

 

پسر مجتبی است این دفعه

 

نوبت زینب است او ندود

 

داشت می مُرد داشت جان می داد

 

وای بر او که تا عمو ندود

 

نه که گودال،کوچه را می دید

 

همه افتاده بر سرِ مادر

 

به کمر بسته چادرش اما

 

به زمین خورده معجر مادر

 

تا ببیند چه می شود باید

 

به نوک پای خویش قد بکشد

 

شرط کردند هرکه می آید

 

از تنش هر که نیزه زد بکشد

 

از همانجا به سنگ اندازان

 

داد می زد تورو خدا نزنید

 

وای بر من مگر سر آورید

 

اینقدر سخت نیزه را نزنید

 

زره اش را که کندید از تن

 

اینکه پیراهن است نامردا

 

از روی سینه چکمه را بردار

 

وقت خندیدن است نامردا

 

هرچه گلبرگ بر زمین می ریخت

 

پخش هر گوشه بوی گل می شد

 

کم کم احساس کرد انگاری

 

دستهای عمه شُل می شد

 

دست خود را کشید تا گودال

 

یک نفس می دوید تا گودال

 

از میان حرامیان رد شد

 

بدنش را کشید تا گودال

 

باز هم پای حرمله وا شد

 

پیچ می خورد حنجری ای وای

 

دید در آخرین نگاه حسین

 

دست طفلی مقابلش افتاده

 

در حال حاضر نظرات بسته است.